Uwaga: problem!

Nie mam zamiaru wkładać kija w mrowisko ( tzn. nie miałam do tej chwili), bo temat budzi emocje, a niestety nie gwarantuje rozstrzygnięcia. Gniecie mnie on jednak od wielu dni, więc żeby sobie ulżyć, pytam głośno, czemu w szkolnym matrixie określenie humanista wymawiane jest jak obelga? Czemu jest jednoznaczne z debilizmem lub, w najlepszym wypadku, opóźnieniem intelektualnym? Czemu ten zwrot do słabo radzących sobie z matematyką, fizyką lub chemią uczniów klas humanistycznych jest nasycony pogardą? Czemu nieumiejętność albo i niechęć do układania świata wg wzorów jest tak godna potępienia? I wreszcie skąd pewność, że tylko oni – humaniści - zasilą za parę lat kolejkę po zasiłek dla bezrobotnych? Zwłaszcza w kraju, w którym niczego nie można być pewnym. Chyba już nawet dzieciak ma świadomość, że ŻADEN kierunek nie gwarantuje sukcesu zawodowego, ba! chociażby jakiejkolwiek pracy w swojej wymarzonej profesji. Skąd więc pewność, że tylko absolwenci kierunków humanistycznych są skazani na porażkę? W końcu zawsze można trafić do szkoły, nawet po kierunkach ścisłych, czyż nie? Tyle, że i nauczycielowi przyda się czasem porada prawnika, pomoc psychologa, wiedza historyka itd.

A przecież humanistą jest każdy, kto zada sobie fundamentalne pytanie o sens tego, po co chodzi po tym świecie. No można oczywiście bez tego przeżyć, ale w takim razie po co zeszliśmy z drzewa? I po co mi wzór na pole kwadratu czy znajomość wszystkich rzek świata, jeśli nie zapytam siebie: po kiego grzyba tu jestem. Lekcje szkolne poświęcone takim pytaniom można oczywiście uznać za bezsensowne, zmuszanie kogoś do czytania książek również, zwłaszcza że literatura przeszkadza dobrym ludziom, bo budzi, obnaża i mówi: taki jesteś! A po co mają się czegoś o sobie dowiadywać?¹ W ogóle literatura i rozważania nad nią są czymś niepoważnym, niepraktycznym Przypominam jednak, że pierwsi filozofowie byli naukowcami w dzisiejszym tego słowa znaczeniu, w starożytności takich rozróżnień nie czyniono. Przez kolejne epoki głos w sprawie literatury zabierały autorytety w dziedzinach ścisłych, co się więc stało, że dziś humanista to brzmi jak nieudacznik, nieokreślony życiowo, ułomny? Jakim prawem pod adresem młodych ludzi, którzy zdecydowali się na taki profil wyraża się pogląd, że do niczego się nie nadają?

DB

1 W. Jerofiejew 

Jest sobota. Cały dzisiejszy dzień spędziłam na odgruzowywaniu mojego mieszkania, które zapuściłam poświęcając się pracy – sprawdzaniu, czytaniu, przygotowywaniu, szukaniu, rozmyślaniu i innym, temu podobnym, błahym zajęciom humanisty. Praktyczne, pożyteczne zajęcia, typu odkurzanie, ścieranie kurzu, mopowanie podłóg, tudzież mycie klozetu odeszły na bok na cały tydzień, ponieważ człowiek, jakim jestem ( genetycznie przekazywane adhd ) nie radzi sobie z tyloma obowiązkami naraz. Bardzo mi przykro: jestem ułomna. Albo mam porządek w domu (rzadko), albo jestem w miarę kompletna duchowo i umysłowo. Wybieram to drugie najczęściej. No, ale dzisiaj postanowiłam zadość uczynić domostwu, żeby dało się w nim mieszkać. Po co to piszę? Po to, żeby uczynić WSTĘP. Bo oto: sprzątanie NIE UCHRONIŁO MNIE JEDNAK PRZED MYŚLENIEM o kondycji ludzkiej. I o absurdalnym dla mnie podziale na „humanistów” i „ścisłowców”. Staję bezradna wobec pogardy dla humanistów. Gdzie i kiedy to się zaczęło? Gdzie jest początek tej wrogości? Skąd się ona wzięła? Czy pogarda dla humanistów ma zastąpić nietolerancję dla mniej sprawnych fizycznie lub psychicznie, czy innych? Czy teraz humaniści mają być „chłopcem do bicia”? W następnej wojnie to humaniści mają być prześladowani? O co chodzi, bo ja tego nie rozumiem? Dlaczego nagle moje tysiące przeczytanych (często kilkakrotnie) i przemyślanych książek i setki tysięcy przeczytanych i przemyślanych artykułów, setki poznanych arcydzieł malarskich, a także setki obejrzanych i przemyślanych filmów i spektakli teatralnych są czymś nikłym wobec funkcji kwadratowej, obliczeń procentowych czy wiedzy o plantacjach soi na świecie? Dlaczego? Dlaczego moja wiedza historyczna, filozoficzna, psychologiczna, literacka wreszcie, czyni mnie człowiekiem drugiej kategorii dla znawców całek, populacji bydła, różniczek, powierzchni nieciągłości i pochodnych? Jakim prawem ci, którzy mówią : „włanczać” i że „pisze tu rok dwutysięczny dwunasty” czują się lepsi ode mnie? Skoro ja, mówiąca poprawnie, nie czuję się lepsza od nich?

Coś złego dzieje się ze światem, skoro pojawiają się takie problemy.

Infantylizuje się.

Albo nudzi.

Człowiekowi mądremu i dojrzałemu nie przyjdzie do głowy pogarda dla drugiego człowieka.

AJ