Tu i Tam

Podczas przerwy świątecznej, w jednej z kawiarni Miasta, Którego Nazwy Nie Wymienię spotkałam koleżankę. Nic dziwnego właściwie, ale nie widziałam jej przynajmniej 15 lat. Mieszka w Londynie. Na stałe. Do Polski przyjeżdża raz na jakiś czas. Należy do osób świadomych i rozsądnych, więc zadałam jej pytanie – jak jej się tu wraca? Jak TUTAJ jest, z punktu widzenia osoby należącej już do jakiegoś TAM.  Ja jestem TU od zawsze i szczerze mówiąc nie sądzę, bym mogła żyć gdzie indziej. A może to tylko moje uwikłanie: trudno byłoby mi się przenieść z całą bandą, jaką trzymam w domu. Wracając do spotkania i pytania, które zawisło nad filiżanką pysznej kawy, to odpowiedź na nie była niestety taka jak wszystkie. ŹLE. „Już bym nie mogła tu mieszkać. Przyzwyczaiłam się do innego podejścia do życia.” Tak mówią wszyscy, którzy przyjeżdżają TUTAJ STAMTĄD. Warunki życia i wysokość zarobków to jedno, ale tym, co naprawdę zniewala i męczy jest polskie podejście do innego człowieka. Pełne podejrzliwości i zawiści, nieufne, niechętne, agresywno – lękliwe, ewentualnie bierno – agresywne.

Aby nie generalizować dodam od razu, że jest też mnóstwo rodaków otwartych, aktywnych wyrozumiałych i życzliwych drugiemu. Nawet w Mieście, Którego Nazwy Nie Wymienię:)  Mam ogromne szczęście, że spotykam większość takich, z premedytacją takimi się otaczam, celowo takich szukam i wyłuskuję z tłumu. Tych z zaciętą twarzą, ironicznym uśmiechem, prześmiewczym spojrzeniem unikam jak ognia. Omijam szerokim łukiem jak szczerzącego zęby psa, nauczona doświadczeniem, że może pokąsać. Kąsania nie lubię, jako części zgryźliwo – uszczypliwej kultury narodowej. Nie łudzę się, że coś się tutaj zmieni. Wiem, że nie opuszczę tego kraju. Postaram się więc utrzymać w sobie  taki obraz codzienności, jaki wypracowałam w ciągu wielu lat. I będę się trzymać azylu ludzi świadomych.  

AJ