I have a dream...

Marzę, by ludzie zostawili się nawzajem w spokoju. Nie komentowali swoich wypowiedzi, jeśli jedynym komentarzem ma być bluzg (anonimowy oczywiście), nie gapili się ze zdumieniem i wiadomym uśmieszkiem, jeśli ktoś ubierze się inaczej, niż każe obowiązująca moda. Nie obrażali się śmiertelnie i nie czuli się atakowani, jeśli ktoś ma inne poglądy. Marzę, by zobaczyli, że LUDZIE SĄ  RÓŻNI. I nie wartościowali tego w żaden sposób. Rzecz w tym, że kiedy spotykają się dwie osoby, to tak naprawdę spotykają się ich wyobrażenia. Na tworzeniu tych wyobrażeń - Formy - polega życie społeczne. Człowiek dzisiaj to homo symbolicus; żyje pojęciami, teoriami, symbolami właśnie, poprzez które definiuje siebie i innych. Otacza się wyobrażeniami na jakiś temat, otorbia nimi, wznosi je jak barykady i w efekcie, sam  się niewoli. Wystarczy przypiąć sobie Gombrowiczowską gębę, określić się: ja - Polak (Amerykanin, Francuz), ja - chrześcijanin (muzułmanin, katolik), ja - niebieskooki (brązowooki, zielonooki), aby zamknąć się na każdego nie - Polaka (Amerykanina, Francuza), nie - chrześcijanina (katolika, muzułmanina), nie - niebieskookiego (brązowookiego, zielonookiego). I nie ma spokoju. Wymaga się specjalnego traktowania (bo jest się Francuzem, muzułmaninem, zielonookim), zabrania się coś mówić (bo jest się Amerykaninem, chrześcijaninem, brązowookim), czuje się atakowanym (bo jest się Polakiem, katolikiem, niebieskookim). Powstają konflikty, czasem nawet zbrojne. I nie ma spokoju.

AJ (coś biomet niekorzystny ostatnio)