Żegnając się z 3f

Kolejne dzieci poszły w świat. Właściwie rozpoczynają proces opuszczania gniazda. Stopniowo będą frunąć trochę dalej, zdając kolejne egzaminy i mam nadzieję, że żadne pisklę nie wróci w sierpniu. Trzy lata (niepełne) liceum to z jednej strony mało, a z drugiej jak się okazuje wystarczająco, by się zżyć, polubić, zaprzyjaźnić. Żegnając w piątek swoją klasę myślałam oczywiście z rozrzewnieniem ile razem przeszliśmy, ale przede wszystkim myślałam o tym, że współczuję tym młodym ludziom. Gdybym była w ich wieku, chyba bym oszalała słysząc codziennie, że nie ma pracy, że ta, która jest, nie będzie pewna, będzie za to upokarzająco płatna, że bez znajomości nie ma co myśleć o składaniu gdziekolwiek aplikacji. Z drugiej strony świat stoi przed nimi otworem, nie muszą tu zostawać, mogą wyjechać, popracować (jeśli gdzieś tam jest jakaś praca w dobie szalejącego kryzysu), poznawać, studiować gdzie tylko chcą, potem wrócić albo nie. Ciekawi mnie, co postanowią, jak poprowadzą swoje życie, co wybiorą i jak im z tym wyborem będzie. Chciałabym, aby się rozwijali, każde w wybranej dziedzinie i tak ogólnie. Mam nadzieję, że nie spotka ich zbyt wiele złego, że nie skończą w korporacji, która wyciśnie z nich siły, przeżuje, a potem wypluje bez sentymentów, że będą robić coś, co będzie sprawiało im przyjemność i dawało satysfakcję. Liczę, że moi, pogardzani na rynku pracy i w ogólnopolskiej ciasnej mentalności, humaniści znajdą jakieś nisze, w których będą mogli się realizować. A ja przygarnę na trzy (niepełne) lata kolejne dzieci.

AJ

Cały nowy rok czytania

Przyszedł czas na życzenia noworoczne, postanowienia i inne takie. Czuję ulgę, że nie muszę (wewnętrznie) czynić postanowień. Nowy rok niczego w moim życiu nie zmienia, cieszę się tylko, że coraz bliżej wiosna i dzień będzie dłuższy. Myślę, że to prawdziwy komfort nie musieć do niczego dążyć (ale oczywiście móc), mieć blisko wszystko, co potrzebne do życia, skupiać się tylko na tym, by dobrze z tego skorzystać. Słuchając Trójkowego Topu Wszech Czasów, sprawdzając próbne matury, życzę sobie zatem, aby nadal zaspokajane były moje podstawowe potrzeby:

Wszystkim innym zaś, aby odnaleźli swoje:)

AJ

Sylwestrowo-noworocznie

Sylwester to zwyczajowo, obok przygotowań do imprezy, czas podsumowań - w kulturze, polityce, sporcie, życiu towarzyskim i każdej innej dziedzinie. Prywatnej też. Nowy Rok natomiast to dzień postanowień. Nie lubię ani  jednego, ani drugiego. 

Podsumowań, bo nie ma sensu odwracać się za siebie. Jeszcze nie teraz :) Co daje przypominanie wszystkich najlepszych, najgorszych, najśredniejszych chwil i wydarzeń, czemu służy taki ranking? Należy zakładać, że wszystko naj-  dopiero przed nami.

Postanowień noworocznych nie lubię jeszcze bardziej, ale z przyczyn dość egoistycznych. Wiem, że i tak bym ich nie wypełniła, dręczyłoby mnie sumienie, przekładałabym terminy ich wypełnienia, aż zastałby mnie kolejny nowy rok. Sama miałabym fundować sobie taki stres i przekonanie, że mam b. słaby charakter? W życiu! Dostatecznie dużo frustracji dostarczy mi nadchodzące 365 dni, żebym miała nakładać na siebie oszukańcze jarzmo samodoskonalenia, poprzez stawianie sobie nierealnych celów w imię.... no właśnie czego? Lepszego samopoczucia dzisiaj? Filozofii - żyj lepiej, jeszcze lepiej, bądź szczęśliwsza, proaktywna itd? Ja nie chcę niczego zmieniać, albo raczej wiem, że to co chciałabym zmienić nie nadaje się do zmiany. I żadna filozofia, religia, porada nie pomogą, np. spowolnić nieco czasu. Reszta niech się toczy po swojemu. Swój charakter kształtujemy w konkretnych codziennych sytuacjach i  nie ma potrzeby planować z wyprzedzeniem swoich zachowań, z reguły w 9 przypadkach na 10 i tak nie dotrzymamy słowa. Potem następuje tylko weryfikacja tychże postanowień i nieustanny kac moralny. A ja źle znoszę kaca.

DB